Zestig jaar lang heb ik de drempel van de garage nooit overschreden. Dat was de enige regel die Julien, mijn attente, zachtaardige echtgenoot, een liefhebber van jazz en schilderkunst, me had opgelegd. Ik heb er nooit op aangedrongen. In zo’n lang huwelijk leer je elkaars persoonlijke ruimte te respecteren. Maar de afgelopen maanden was zijn gedrag veranderd. Hij stelde me steeds dezelfde vragen. Hij bestudeerde mijn gezicht alsof hij elk detail wilde onthouden. Soms leek hij even helemaal van de wereld. Op een middag begreep ik waarom.
Honderden portretten… van mij
Toen ik de garage binnenkwam, ontdekte ik tientallen, toen honderden portretten.
Ze beeldden me allemaal af.
In elke fase van mijn leven.
Maar sommige schilderijen droegen toekomstige data.
2027,
2028.
Ik begreep het niet.
Waarom een toekomst schetsen die nog niet bestaat?
Het antwoord kwam een paar dagen later.
Een medisch geheim, bewaard uit liefde.
Door hem te volgen naar een discreet medisch consult, ontdekte ik de waarheid.
Julien kampt al jaren met een vroege vorm van geheugenverlies, vergelijkbaar met Alzheimer.
Hij had het me niet verteld om me geen zorgen te maken.
De data op de portretten komen overeen met de schattingen van de artsen: periodes waarin hij mogelijk meer moeite heeft met het herkennen van gezichten of het oriënteren in de tijd.
Zijn atelier was geen geheime schuilplaats.
Het was een voorbereiding.
Hij schilderde mijn gezicht in elke fase van mijn leven – verleden en verbeelding – om te oefenen met het herkennen van mij, wat er ook gebeurde.
Om mijn gelaatstrekken in zijn geheugen te griffen.
Om de tijd stil te zetten.
Angst omzetten in een gezamenlijke strijd
Toen ik hem ermee confronteerde, veranderde mijn angst in emotie.
Hij bekende dat hij jarenlang had gespaard voor een innovatieve behandeling, in de hoop de progressie van de ziekte te vertragen.
Maar die dag begreep ik dat we dit samen moesten doorstaan.
Ik begon een dagboek bij te houden van ons leven: herinneringen, anekdotes, familiegewoonten, de karaktertrekken van onze kinderen. Ik dateerde elke pagina om referentiepunten te creëren.
We bekijken de foto’s samen. We halen elke herinnering hardop op.
Op het portret met de datum 2032 schreef ik:
“Als ik al het andere vergeet, hoop ik me te herinneren hoe hij mijn hand vasthield.”
Een liefde sterker dan de vergetelheid
Vandaag is ons dagelijks leven anders.
