Deze onthulling bevestigde dat Gregs “biologische en morele integriteit” intact was gebleven. Susan had geprobeerd mijn verdriet te misbruiken, maar haar “giftige verhaal” benadrukte alleen maar de ware kracht van mijn man. De “intergenerationele” steun van Peter en Ben bood het “sociale vangnet” dat ik nodig had om van een staat van “acuut trauma” naar een staat van “stabiele verbondenheid” met Gregs herinnering te komen. Mijn huwelijk was geen leugen; het was een toevluchtsoord dat door geen enkel bitter persoon kon worden aangetast.
Vandaag vul ik mijn eigen notitieboekjes met de waarheid over wat er is gebeurd, een proces van ‘psychologische herintegratie’ dat onze zesendertig jaar samen eert. Terwijl ik de ‘zintuiglijke deprivatie’ van zijn afwezigheid probeer te verwerken, vormen de dagboeken die Greg heeft achtergelaten een ‘blijvende neurale registratie’ van zijn toewijding. Tussen de kanttekeningen van zijn gedachten keert één thema terug: ‘Ik hou van haar.’ Ik heb mijn ‘voor’ en mijn ‘na’ teruggevonden, wetende dat Susan twee keer heeft geprobeerd een goed mens te begraven, maar de waarheid van zijn loyaliteit is de enige erfenis die overblijft.
