Ik heb er eentje gekocht.
Nog steeds verzegeld.
Twaalf jaar eerder afgestempeld.
En toen nog een.
En nog een.
Eén envelop was al open. Daarin zat een verjaardagskaart.
Van harte gefeliciteerd met jullie verjaardag, lieve meiden! Ik hoop jullie snel weer te zien.
Liefs, mama.
Er ontsnapte een zacht geluidje uit mijn keel voordat ik het kon tegenhouden.
‘Anna? Schat, gaat het wel goed daar achterin?’ riep Jean.
“Ja! Een momentje!”
Ik doorzocht de doos in allerijl.
De data kwamen steeds dichter bij het heden te liggen.
Toen vond ik er een met een verse poststempel.
Negen dagen geleden.
‘Oh mijn God,’ fluisterde ik.
“Anna?”
Ik hoorde Jeans voetstappen de gang naderen.
Gevangen
Ik stopte brieven in mijn handtas, jas en broekband – overal waar ik ze maar kon verstoppen.
Toen verscheen Jean in de deuropening van de kast.
“Anna, wat ben je—”
Ze stopte midden in een zin.
Binnen een seconde veranderde haar gezicht in drie uitdrukkingen: verwarring, herkenning en tenslotte iets kouders dan ik ooit eerder had gezien.
“Zet die dingen onmiddellijk terug, anders zorg ik ervoor dat je vader nooit meer met jou en je zus praat.”
Alle angsten uit mijn kindertijd overspoelden me in één keer.
Ik stond daar sprakeloos, want ik wist dat het geen loze dreiging was. Als iemand onze relatie met papa kon verwoesten, was het Jean wel.
‘Ik meen het.’ Ze kwam dichterbij en verlaagde haar stem. ‘Je vader komt elk moment thuis. Zet die spullen terug, ga zitten en eet je quiche op, en dan praten we hier nooit meer over. Dit is de enige kans die ik je geef, Anna.’
Toen ging de voordeur open.
Jean zuchtte diep.
“Het lijkt erop dat je tijd erop zit.”
Ik werd overvallen door paniek.
“Papa! Kom alsjeblieft hier, je moet dit zien—”
Voordat ik mijn zin kon afmaken, greep Jean pijnlijk hard bij mijn pols.
‘Anna?’ riep papa terwijl hij zich door de gang haastte.
‘Laatste kans,’ snauwde Jean. ‘Lach eens, Anna, anders zweer ik bij God dat ik je voor zonsondergang uit deze familie verwijder.’
Ik keek naar haar vingers die mijn pols vastgrepen.
Toen keek ik haar in de ogen.
En plotseling besefte ik iets wat ik nooit eerder had begrepen:
Jean was doodsbang.
Vader komt achter de waarheid
Papa bleef achter Jean staan en staarde ons allebei aan.
‘Anna, wat is er aan de hand? Dit zijn Jeans persoonlijke spullen,’ zei hij.
“Godzijdank dat je er bent!” riep Jean, terwijl ze zich meteen aan hem vastklampte. “Anna is helemaal doorgedraaid! Ze begon mijn spullen te doorzoeken en de meest bizarre beschuldigingen te uiten—”
‘Ik ben ze niet kwijt!’ riep ik, terwijl ik de enveloppen omhoog hield. ‘Papa. Kijk naar het handschrift. Dit zijn brieven van mama. Jean heeft ze al die jaren verstopt.’
Het gezicht van mijn vader werd meteen bleek.
“Dat is Elena’s handschrift.”
‘Er zijn er tientallen, pap. Allemaal verzegeld. Allemaal geadresseerd aan Lily en mij.’
“Ik kan het uitleggen—”
Vader draaide zich langzaam naar Jean toe.
‘Ze is spoorloos verdwenen, zonder een woord achter te laten… maar je hebt al die tijd brieven voor haar verborgen gehouden?’
Ik heb de nieuwste envelop omhoog gehouden.
“Dit is van vorige week. Jean heeft mama gemanipuleerd. Ze heeft mama wijsgemaakt dat je wilde scheiden en van plan was haar te ruïneren en te laten opnemen vanwege haar psychische problemen. Ik heb haar aan de telefoon gehoord, pap. Ze schepte erover op.”
Vaders gezicht verstijfde.
‘Zie je wel? Ik zei toch dat ze gek was geworden,’ snauwde Jean. ‘Ja, ik heb de brieven bewaard. Ik dacht dat ik het juiste deed. Maar al die onzin over dat ik samenzweerde om Elena weg te jagen? Dat is het gebrabbel van een gestoorde!’
Vader schudde langzaam zijn hoofd.
“Ik heb de meisjes nooit verteld over Elena’s strijd tegen depressie.”
Jean werd bleek.
‘De enige aan wie ik dat ooit heb verteld, was jij, toen we nog samenwerkten, voordat Elena vertrok. Oh mijn God, het is allemaal waar, hè?’ Papa keek haar met tranen in zijn ogen boos aan. ‘Ga mijn huis uit, Jean.’
Jean deed een stap achteruit en keek afwisselend naar papa en mij, terwijl de realiteit eindelijk tot haar doordrong.
Ze had verloren.
‘Goed, ik ga weg,’ snauwde ze. ‘Maar jullie zullen hier spijt van krijgen. Allemaal! Ik ben het beste wat deze familie ooit is overkomen.’
Toen stormde ze weg.
Papa zakte naast me op de grond.
Zijn handen trilden toen hij de nieuwste brief oppakte en het afzenderadres bekeek.
‘Het retouradres is twee dorpen verderop.’ Hij keek me aan. ‘Laten we Lily ophalen en gaan. Nu.’
Uitsluitend ter illustratie.
Moeder vinden
We reden rechtstreeks naar de winkel waar Lily werkte.
Na enig aandringen stemde haar manager er uiteindelijk mee in dat ze eerder mocht vertrekken.
De daaropvolgende autorit verliep in stilte.
Uiteindelijk stopten we voor een klein huisje, omgeven door een keurig aangelegde tuin.
Ik liep naar de voordeur en klopte aan.
De vrouw die de telefoon opnam, leek sprekend op Lily en mij – alleen was ze ouder.
Ze staarde ons volkomen verbijsterd aan.
Toen barstte ze in tranen uit.
“Meisjes! Zijn jullie dat echt?”
Ik sloeg mijn armen stevig om haar heen.
“Wij zijn het echt, mam.”
En voor het eerst in vijftien jaar voelde ik me eindelijk uitverkoren.
