Ze was tweeëntwintig jaar oud en was in armoede opgegroeid. Haar moeder leed aan een longziekte. Haar broer kon niet naar school vanwege geldgebrek. En zij… een eenvoudige jonge vrouw, met de droom om vooruit te komen, zelfs als dat betekende dat ze haar eigen vrijheid moest opgeven.
Op een avond kregen ze nieuws. Een rijke oude man, Don Armando, zocht een vrouw. Dik, bijna zo groot als een koelkast, en bijna twee keer zo oud als zij. Maar, zeiden ze, aardig en zeer rijk.
‘Mijn dochter,’ zei haar moeder, buiten adem, ‘misschien is dit je kans. Zodat we een einde kunnen maken aan ons lijden.’ Uit pure wanhoop stemde Ella toe.
EEN VREUGDELOZE BRUILOFT
De bruiloft vond plaats in een statig herenhuis in Tagaytay. Onder haar dure jurk voelde ze een zware last op haar borst. Het was geen vreugde… maar angst. Aan het altaar stond de man met wie ze zou trouwen: Don Armando. Dik, zweterig, met een diepe stem.
Hij glimlachte naar haar, maar zij kon niet teruglachen.
‘Vanaf nu,’ zei Don Armando, ‘zorg ik voor je. Je hoeft je geen zorgen meer te maken over geld.’ Ze knikte alleen maar, maar iets in haar schreeuwde: ‘Ik heb dit gedaan zodat mama kon blijven leven. Voor mijn broer.’
En die nacht, in plaats van een kus uit liefde, huilde ze, terwijl de regen buiten neerstroomde.
LEVEN IN HET PALEIS
Enkele dagen later begon ze haar ‘echtgenoot’ beetje bij beetje te leren kennen. Don Armando sprak weinig, observeerde alles en leek elke beweging van haar te beoordelen. Hij was vriendelijk, maar soms leek zijn blik… anders.
Op een avond, tijdens het diner, viel haar op hoe Don Armando zijn glas vasthield. Het waren niet de handen van een oude man. Schoon, soepel en sterk.
‘Don Armando,’ vroeg ze, ‘hoe oud bent u?’ Hij glimlachte alleen maar. ‘Oud genoeg om de ware waarde van een mens te begrijpen.’
Ze was verrast, maar zei niets. Tot de dag dat de butler haar in vertrouwen vertelde: “Mevrouw, wees niet verbaasd als er vreemde dingen gebeuren met onze werkgever. Alles wat hij doet, heeft een reden.”
HET GEHEIME GEZICHT
Op een nacht kon Ella niet slapen. Ze ging naar het terras van het grote huis. Daar zag ze Don Armando, die bij de tuin stond, iets van zijn nek afdoen.
Hij bedekte zijn mond. De huid op Don Armando’s gezicht… liet langzaam los. En onder die huid zag hij geen dikke oude man, maar een ongelooflijk knappe, gespierde jongeman, zeer bekend in het bedrijfsleven.
‘Oh mijn God…’ fluisterde Ella, ‘wat is dit?’ De man schrok en kwam meteen dichterbij. ‘Ella, wacht. Wees niet bang.’
‘Wie bent u?!’ riep ze, trillend. Hij verwijderde langzaam zijn hele masker. En voor haar stond Ethan Vergara, de echte CEO van het bedrijf dat van Don Armando was.
“Ik ben Ethan. Ik heb de gedaante van Don Armando aangenomen… omdat ik u wilde leren kennen; niet als een rijk man, maar gewoon als een mens.”
